ماه را کنار آینه ام دیدم...!

سطرهای سپید همیشه منتظرند که چیزی از عشق بنویسیم و جاده ها چشم به راهند که به سوی آنها برویم و شاخه ای گل سرخ را برای افق های دور ببریم.
غروب که می شود حرف های ما گل می کند. از همه چیز و همه کس حرف می زنیم جز خودمان و گیسوانی که به کهکشان گره خورده است. تو می گویی زیر ابرهای کبود و بزرگ، باران را بهتر می توان درک کرد و من می گویم دلم برای یک استکان چای و کلاغی که روی دیوار شکسته ی همسایه می نشست، تنگ شده است.
آیا تو هم دلتنگ می شوی؟ تا به حال چند بار دلت برای رخت هایی که ظهر تابستان روی بند آویزان کرده ای تنگ شده است؟ برای گریه های دوران کودکی یا کفش هایی که پارسال می پوشیدی چطور؟ من چهار کوچه آن طرف تر کسی را می شناسم که دلش برای هیچ کس تنگ نمی شود و هرگز از درخت های پیر یاد نمی کند.
من هر روز دهکده ای می سازم؛ با خانه های روزنامه ای. هر خبر تازه ای که می شنوم، یکی از خانه ها کهنه می شود. شبها ماه کنار آینه ام می ایستد و من مثل دیروز کهنه می شوم. سطرهای سپید را که می بینم، حرفهایمان را گم می کنم و زبانم سنگ می شود.
پدرم می گوید اگر هوا از عشق لبریز باشد، تخته سنگ ها هم ترانه می خوانند. تازه ترین ترانه ات را برایم بخوان تا من سطرهای سپید را با صدای تو پر کنم.
غروب که می شود، هیچ کس دلش برای روزی که به پلک بر هم زدنی تمام شد، نمی سوزد.
من کنار آینه می ایستم تا به من بگوید امروز چقدر به تو نزدیک شده ام...